Greek (Εllinika); Bahasa

HOME Key Themes Speeches Recent Articles Online Archives Reviews Travelblogue Obituaries Selected Books: 1. The Sword 2. Jihad 3. Middle East Filmography Francais Deutsch Espanol Russkiy Nederlands Slovensky Polski Greek - Ellinika

Please view in Unicode (UTF-8)

Also on this page:

  • Καυκασιανοί Αγώνες: το σκορ
  • Το Ισλάμ ως «φορέας επαναστατικής αλλαγής»
  • Τα δεδομένα του ουκρανικού μελοδράματος

Το ωρομίσθιο της Χίλαρι για το Κόσσοβο και τη Δημοκρατία Σρπσκα

Σέργιου Τρίφκοβιτς

Ο επαναπροσδιορισμός της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, ο οποίος ντε φάκτο θα οδηγούσε στο σβήσιμο της οντότητας ήτοι της ακύρωσης της Δημοκρατίας Σρπσκα (σερβικής οντότητας στη Βοσνία) και η διεθνής αναγνώριση του Κοσσόβου εντός των κομουνιστικών συνόρων για την Χίλαρι Κλίντον είναι προτεραιότητες τις οποίες έθεσε στον εαυτό της για την πρώτη θητεία του Ομπάμα. Προσωπικά για την ίδια σημαντικό είναι να προετοιμάσει αυτές τις «επιτυχίες» στα Βαλκάνια για τη λίστα κατορθωμάτων της όταν προσπαθήσει την επόμενη φορά να εγκατασταθεί στον Λευκό Οίκο. Το σπουδαίο στοιχείο σε αυτήν την εξίσωση είναι το γεγονός ότι ο Μπιλ Κλίντον και τυπικά θα γίνει πληρωμένος λομπίστας του «κράτους του Κοσσόβου» με σκοπό την παρακίνηση των ακόμη αναποφάσιστων χωρών να αναγνωρίσουν το Κόσσοβο – λεει για την εφημερίδα Γκλας ο Σρτζα Τρίφκοβιτς, αναλυτικός και συντάκτης του αμερικανικού εξωτερικού πολιτικού φύλλου Chronicles, ο οποίος πρόσφατα σοκάρισε το σερβικό κοινό με τον ισχυρισμό ότι η Σερβία, εάν δεν αλλάξει η εξουσία, μέχρι το τέλος του 2011 θα αναγνωρίσει τη «Δημοκρατία του Κοσσόβου», θα αποδεχθεί την «εξομάλυνση των σχέσεων με όλους τους γείτονες», και μέχρι το 2012 θα ανταλλάξει πρεσβευτές και θα αποδεχθεί την ίδρυση της «αρχιεπισκοπής Κοσσόβου».

- Τις ενδείξεις ότι ολόκληρο το σχέδιο πρέπει να πραγματοποιηθεί στα επόμενα τέσσερα χρόνια βρίσκουμε και σε μια σειρά κειμένων των κύριων ανθρώπων από το περιβάλλον της Κλίντον, δημοσιευμένα στις ηγετικές αμερικάνικες εφημερίδες, τα οποία μιλούν ότι η ίδια σκοπεύει (τον καιρό όταν το αμερικάνικο κύρος και αξιοπιστία υπέκυψαν σε μεγάλες προκλήσεις αλλού στον κόσμο) να αποδείξει ακριβώς στα Βαλκάνια ότι οι ΗΠΑ είναι ακόμη ικανές να αποσπάσουν αποτελέσματα κατά το μέτρο τους. Στην ομάδα της εξωτερικής πολιτικής της, οι πιο διακεκριμένοι είναι ο αντιπρόεδρος Τζόζεφ Μπαίντεν, ο κρατικός γραμματέας για εξωτερικές υποθέσεις και ο μόλις διορισμένος ειδικός σύμβουλος Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ οι οποίοι θεωρούν ότι στα Βαλκάνια υπάρχει «μισοτελειωμένη δουλειά» των ΗΠΑ και ότι η ίδια πρέπει να γίνει προτεραιότητα της νέας ομάδας.

Ποια είναι τα πρώτα βήματα της Κλίντον στο να συντριφτεί τελικά το Κοσσόβο και η Δημοκρατία Σρπσκα;

- Η επίθεση άρχισε ήδη πριν τις εκλογές. Ο Πάντι Ασντάουν και ο Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ στις ηγετικές εφημερίδες και από τις δυο πλευρές του Ατλαντικού στις 22 Οκτωβρίου δημοσίευσαν άρθρο υπό την ονομασία «Το βοσνιακό βαρέλι μπαρουτιού». Εκεί απαιτούν από τη «νέα διοίκηση να εμπλέκεται περισσότερο» και «ανανεώσει την υποχρέωσή της σχετικά με την επιβίωση της Βοσνίας ως κράτους, με τη διαφύλαξη αποτελεσματικού επιπέδου στρατευμάτων...και την ανεύρεση τρόπου να επιλυθεί ο βοσνιακός συνταγματικός κόμβος». Αυτή η τελευταία έκφραση είναι φανερός υπαινιγμός ακύρωσης της οντότητας.

Το Νιου Γιορκ Τάιμς στις 13 Δεκεμβρίου δημοσίευσε την έκθεση δικού του αναλυτικού του υπό την ονομασία «Φόβοι από τη νέα εθνική σύγκρουση στη Βοσνία» όπου πάνω σε όλη τη σελίδα κάνει προπαγανδιστική έκκληση για την αμερικάνικη εμπλοκή με σκοπό «ένωσης» της Βοσνίας, διότι αντιθέτως ο νέος πόλεμος είναι δήθεν αναπόφευκτος. Το άρθρο, μαθαίνουμε από έγκυρες πηγές, «επεξεργάστηκε» σε συνεργασία με τη μεταβατική ομάδα της Κλίντον, η οποία στην κορυφή της διπλωματίας επιστρέφει την κληρονομιά της συζύγου της (η οποία περισσότερο από κάποιο άλλο παράγοντα συνέβαλε στην αιματοχυσία την δεκαετία του 90').

Περαιτέρω, στις 5 Ιανουαρίου ο αντιπρόεδρος του Αμερικανικού Ινστιτούτου για την Ειρήνη ο Ντανιέλ Σέρβερ και ένας από τους πιο ισχυρούς ινσάιντερ της Ουάσινγκτον, πρώην διπλωμάτης και σύμβουλος της αλβανικής αντιπροσωπείας στο Ραμπουγιέ ο Μόρτον Αμπράμοβιτς γράφουν το κείμενο στο Ουόλ Στριτ Ζουρνάλ. Εκεί ζητάνε να τεθεί ως προϋπόθεση για την ένταξη της Σερβίας στην ΕΕ ύπάρξη μιας «κατάλληλης πολιτικής» του Βελιγραδίου προς το Κόσσοβο και τη Δημοκρατία Σρπσκα και αναφέρουν ότι «η κύρια αιτία αστάθειας στο Κόσσοβο και στη Βοσνία είναι ακόμη στο Βελιγράδι. Η ΕΕ δεν κάνει αρκετά να σταθεροποιήσει την περιοχή και χρειάζεται οι ΗΠΑ να αναλάβουν πρωταγωνιστικό ρόλο».

Θα τους αφήσει η ΕΕ τόσο εύκολα την «ευρωπαϊκή αυλή»;

- Δεν πιστεύω ότι η πλειονότητα στην ΕΕ θα αντισταθεί σε αυτό. Είναι δυνατό ότι κι εκείνες οι χώρες οι οποίες είναι πιο πολύ υπέρ των ΗΠΑ (Μεγάλη Βρετανία, Πολωνία, βαλτικές χώρες) θα συμβάλλονται για μια ΕΕ-ΗΠΑ επέμβαση με σκοπό την πίεση της Σερβίας να δεχθεί το τετελεσμένο γεγονός. Δηλαδή, η Κλίντον θα θέσει, ως επιθυμητό αποτέλεσμα, τις μαξιμαλιστικές αιτήσεις των σερβικών αντίπαλων, και ύστερα από τους ευρωπαϊκούς σύμμαχους και τους διασκορπισμένους υπάκοους θα απαιτήσει ανεπιφύλακτη εκπλήρωσή του. Το σενάριο αυτό έχει ήδη δοκιμαστεί επιτυχημένα με την απόσχιση του Κοσσόβου, οπότε θα το εφαρμόσουν και στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.

Πως βλέπετε το ρόλο του τωρινού επίσημου Βελιγραδίου;

- Η Ουάσινγκτον είναι πεπεισμένη ότι το Βελιγράδι δεν θα είναι κανένα πρόβλημα εάν επιβιώσει ο τωρινός συνασπισμός με επικεφαλή τον πρόεδρο Τάντιτς. Αφενός δημιουργείται το χωριό Ποτεμκίν «υπεράσπισης του Κοσσόβου» μέσω της ανόητης φάρσας στη Γενική Συνέλευση των ΗΕ, και αφετέρου αναγνωρίζεται η EULEX και διορίζονται οι πρεσβευτές (π.χ. ο Πρότιτς) οι οποίοι μόνο περιμένουν να υπογραφεί το σύμφωνο περί αμοιβαίας αναγνώρισης με την Πρίστινα. Η συνέχεια πραότητας του Βελιγραδίου είναι και ο διορισμός κάποιου Πέτροβιτς για πρέσβη στις ΗΠΑ, του οποίου τα μεγαλύτερα προσόντα είναι που μάζευε χρήματα για την καμπάνια του Ροντ Μπλαγκόγιεβιτς, κυβερνήτη του Ιλινόις. Είναι χωριστό το θέμα πως αυτός ο «Σέρβος διπλωμάτης» στην προηγούμενη ενσάρκωση μπόρεσε να είναι ενεργός συμμέτοχος στην πολιτική ζωή της χώρας στην οποία τώρα πρέπει να αντιπροσωπεύει τη Σερβία και τι είδος προηγούμενου δημιουργεί αυτό στην διεθνή διπλωματική πρακτική. Δεν είναι περιττό να ρωτήσουμε τον υπουργό Γιέρεμιτς τινός υπήκοος είναι ο Πέτροβιτς – και εάν δεν είναι των ΗΠΑ, από πότε δεν είναι;

Κι εάν αλλάξει η κυβέρνηση;

- Φυσικά, τότε όλες αυτές οι εναλλακτικές δυνατότητες αμφισβητούνται, διότι το μόνο που μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην πορεία της Χίλαρι Κλίντον είναι η πιο σκληρή στάση του Βελιγραδίου. Αντιθέτως, βρισκόμαστε σε αυτόματο πιλότο για να στείλει η Σερβία τον πρέσβη στην Πρίστινα μέχρι το 2012.

Τι συμβαίνει με το φιλορωσικό σώμα στην ΕΕ;

- Πρώτων, τεράστια απογοήτευση για τη Ρωσία ήταν που το Βελιγράδι αποδέχθηκε την EULEX. Όταν το θέμα ήταν ενώπιον του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ υπήρχαν διαβουκολήσεις με τη ρωσική στάση. Τα σερβικά φιλοκρατικά μέσα μαζικής ενημέρωσης δημοσίευσαν αρχές Δεκεμβρίου ότι η Ρωσία είναι υπέρμαχος αποδοχής της EULEX, ενώ πράγματι η ίδια είχε πιο επιφυλακτική στάση «ότι θα δεχθεί μόνο εκείνο που το Βελιγράδι αποφασίσει μόνο του να δεχθεί». Μετά την EULEX, η Ρωσία δεν θεωρεί τη Σερβία για συνεπή και σκληρό συναγωνιστή στην υπεράσπιση της σερβικής κυριαρχίας.

http://www.e-grammes.gr/article.php?id=3355

Καυκασιανοί Αγώνες: το σκορ
του Σέργιου Τρίφκοβιτς
 

Μία εβδομάδα μετά την αποτυχημένη απόπειρα της Γεωργίας να κατακτήσει την αποσχισθείσα επαρχία της Νότιας Οσσετίας, η κρίση έχει τελειώσει. Το μόνο σημαντικό ζήτημα που δεν έχει ακόμα λυθεί αφορά τα κίνητρα του Μιχαήλ Σαακασβίλι. Η διαταγή επίθεσης που έδωσε την νύχτα της 7ης προς 8ης Αυγούστου ήταν μία άκρως ριψοκίνδυνη κίνηση. Αλλά ήταν ένα υπολογισμένο ή ένα απερίσκεπτο στοίχημα;

Ότι ο Σαακασβίλι έδρασε με την σιωπηρή συναίνεση (αν όχι την ενεργή ενθάρρυνση) των ΗΠΑ είναι λογικό να το υποθέσουμε, λαμβάνοντας υπόψη την παρουσία άνω των 100 στρατιωτικών συμβούλων των ΗΠΑ στην Γεωργία. Ενεργά αναμεμειγμένοι σε όλα τα επίπεδα του σχεδιασμού, της εκπαίδευσης και του εξοπλισμού του Γεωργιανού στρατού, δεν μπορούσαν να μην ήξεραν τι ερχόταν. Αν η κυβέρνηση Μπους ήθελε να σταματήσει τον Σαακασβίλι, μπορούσε να το είχε κάνει.

Δεν το έκανε ωστόσο, επειδή οι στρατηγικοί αναλυτές εξωτερικής πολιτικής στην Ουάσιγκτον, οι οποίοι είναι και ρωσοφοβικοί, υπέθεσαν ότι είχαν να αντιμετωπίσουν μία κατάσταση νίκης-νίκης (win-win):

αν τα Γεωργιανά στρατεύματα κατελάμβαναν την Νότια Οσσετία με μία επιχείρηση μπλίτζγκριγκ, όπως η επιχείρηση «Καταιγίδα» με την οποία η Κροατία εκδίωξε 250.000 Σέρβους της Κράινας τον Αύγουστο του 1995, ενώ οι Ρώσοι παρέμεναν διστακτικοί ή αναποτελεσματικοί, η Μόσχα θα είχε υποστεί μία σημαντική στρατηγική και κυρίως ψυχολογική ήττα μετά από 4 έτη επίμονης στρατηγικής ανάκαμψης μετά την «Πορτοκαλί Επανάσταση» στην Ουκρανία το 2004.

από την άλλη αν η Ρωσία επενέβαινε η μηχανή των ΜΜΕ θα αντιδρούσε δεόντως με μία εκστρατεία δαιμονοποίησης που δεν θα είχε προηγούμενο από τουλάχιστον τον Αύγουστο του 1968 (Πράγα), αν όχι τον Αύγουστο του 1961 (τείχος του Βερολίνου). Οι ΗΠΑ θα εμπόδιζαν την είσοδο της Ρωσίας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, θα προσπαθούσαν να αναστείλουν την συμμετοχή της στην ομάδα των G8, και θα δικαιολογούσαν αναδρομικά την ανάπτυξη αμυντικών πυραυλικών συστημάτων στην Πολωνία και την Τσεχία. Οι «παλαιοί» Ευρωπαίοι, κυρίως οι Γερμανοί, θα υποχρεώνονταν να εγκαταλείψουν την προσέγγιση με την Μόσχα. Τελευταίο, αλλά όχι λιγότερο σημαντικό, μία ματωμένη, αγανακτισμένη Γεωργία θα γινόταν για πολλά χρόνια αντιρωσική, ανεξάρτητα από την προσωπική τύχη του Σαακασβίλι, εξασφαλίζοντας έτσι την «δυτική» (δηλ. την αμερικανική) παρουσία στην περιοχή.

Στην πράξη το σχέδιο δεν δούλεψε:

ο Γεωργιανός στρατός απέδωσε τόσο άσχημα στο πεδίο της μάχης που ένα στρατιωτικό τετελεσμένο γεγονός την ημέρα ένα ήταν αδύνατο. Δεν μπόρεσε καν να εξασφαλίσει την πρωτεύουσα της Οσσετίας, το Τσχινβάλι, το οποίο ήταν ουσιαστικώς ανυπεράσπιστο σε απόσταση λίγων μιλίων από τα σύνορα της Γεωργίας.

ο Γεωργιανός στρατός πραγματοποίησε ακρότητες που καθιστούν την ιστορία «αθώο θύμα επίθεσης» κάπως δύσκολη να κατασκευαστεί ακόμα και για το CNN και την Washington Post.

η ρωσική απάντηση ήρθε γρήγορα, δείχνοντας ότι το νέο δίδυμο Μεντβέντεφ-Πούτιν δρα σαν ένα όταν θέτει πολιτικούς στόχους και λειτουργεί απρόσκοπτα για να τους επιτύχει.

η στρατιωτική απάντηση εκτελέστηκε ικανοποιητικώς και επέτυχε όλους τους στόχους εντός 48 ωρών, σε έντονη αντίθεση με το παρατεταμένο και αιματοβαμμένο αδιέξοδο στην Τσετσενία πριν μία δεκαετία, και πολύ περισσότερο σε σχέση με τον βάλτο του Αφγανιστάν την δεκαετία του 1980.

η Μόσχα δεν έφθασε μέχρι του σημείου να καταλάβει όλη την Γεωργία και να επιτύχει μία αλλαγή καθεστώτος στην Τυφλίδα, αλλά επέδειξε την δυνατότητά της να το κάνει, δημιουργώντας έτσι χώρο για διπλωματικούς πρωτοβουλίες τρίτων χωρών που βασίζονται στην θέση ακατανίκητης ισχύος της Ρωσίας.

οι Ευρωπαίοι έκαναν ότι μπορούσαν για να διατηρήσουν ανοιχτό τον δρόμο του διαλόγου με την Μόσχα, μεσολαβώντας για μία εκεχειρία που συνέφερε την Μόσχα (Σαρκοζύ) και συνεχίζοντας το πρόγραμμα των προγραμματισμένων επαφών κορυφής (Μέρκελ).

η επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς είναι οριστικώς παρελθόν: καμία σημαντική ευρωπαϊκή χώρα-μέλος της συμμαχίας, με την πιθανή εξαίρεση της πάντα πρόθυμης Βρετανίας, δεν αποδέχεται το επιχείρημα του Μπους ότι ζωτικά δυτικά συμφέροντα διακυβεύονται από το ποια σημαία κυματίζει στο Τσχινβάλι.

το Κόσοβο τελικώς δημιούργησε ένα προηγούμενο, το οποίο η Μόσχα εκμεταλλεύεται προς το συμφέρον της, ενώ κάνει την Ουάσιγκτον να δείχνει υποκρίτρια όταν επικαλείται το «διεθνές δίκαιο» και τον σεβασμό της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών.

εκτεταμένες οριακώς στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, οι ΗΠΑ απάντησαν με αοριστίες της κας Ράις στην Τυφλίδα που γρήγορα θα ξεχαστούν, αποδεχόμενες έτσι εμμέσως την αδυναμία της Ουάσιγκτον να επέμβει στην περιφέρεια της Ρωσίας.

Πίσω στον Σαακασβίλι. Αν δρούσε με την ελπίδα μία αποφασιστικής πολιτικής ή ακόμα και στρατιωτικής αμερικανικής απάντησης στην προβλεπόμενη αντίδραση της Ρωσίας, είναι αφελής. Αν με την θέλησή του απεδέχθη τον ρόλο της «παράπλευρης απώλειας» στο σενάριο της δυσφήμισης της Ρωσίας, είναι ανόητος. Και αν νόμιζε ότι μπορούσε να κάνει ότι ο Τούτζμαν με ασυλία, είναι παρανοϊκός.

Τα γεγονότα στον Καύκασο δείχνουν ξεκάθαρα στις μικρές και αδύναμες χώρες πως είναι αυτοκαταστροφικό να εμπιστεύονται έναν μακρινό σύμβουλο, όπως η Ουάσιγκτον, του οποίου οι προφορικές δεσμεύσεις υπερβαίνουν τους διαθέσιμους πόρους. Το αποτέλεσμα είναι ένα ευτύχημα για όσους από εμάς πιστεύουμε ότι οι ΗΠΑ δεν πρέπει να «εμπλέκονται» σε κάθε γωνιά του κόσμου, και υποστηρίζουμε μία λογική, αμοιβαία σχέση με την Μόσχα, βασισμένη στην αποδοχή των νόμιμων συμφερόντων της στην εγγύς περιφέρειά της.

 Το Ισλάμ ως «φορέας επαναστατικής αλλαγής»
ξη του συγγραφέα στην εκπομπή Σέργιου Τρίφκοβιτς

Ποια η διαφορά μεταξύ της ισλαμικής τρομοκρατίας και άλλων παραλλαγών της τρομοκρατίας; Τι κάνει την τρομοκρατία του «ιερού πολέμου» (Τζιχάντ) διαφορετική;

Όλες οι άλλες μορφές τρομοκρατίας την χρησιμοποιούν ως ένα αντικείμενο στην επιδίωξη κάποιου ευρύτερου σκοπού. Οι μπολσεβίκοι ανατίναζαν τράπεζες το 1905 και δολοφονούσαν πολιτικούς ηγέτες και ο στόχος τους ήταν να υπονομεύσουν την δομή του συστήματος, ώστε όταν η στιγμή της επαναστάσεως έρθει, όπως ήρθε το 1917, να προχωρήσουν ένα βήμα μακρύτερα. Με την ΕΤΑ στην Ισπανία, τον ΙΡΑ, το Φωτεινό Μονοπάτι, τις Τίγρεις των Ταμίλ ή τους Σιχ στην Ινδία, έχουμε τρομοκρατικά εγκλήματα, αλλά δεν είναι αναπόσπαστο κομμάτι της σκέψεως, της κοσμοθεωρίας της κάθε ομάδος. Με το Ισλάμ, η τρομοκρατία δεν είναι απλώς ένα μέσο, ένα εργαλείο, αλλά ο πυρήνας της ίδιας της πολιτικής. Η τρομοκρατική βία δεν είναι απλώς επικυρωμένη θεϊκώς, αλλά επιτάσσεται θεϊκώς. Δεν έχουμε χρόνο για λεπτομέρειες, αλλά αρκεί να πω ότι η συγχώρεση και η φανερή υπεράσπιση της βίας και στα βασικά κείμενα του Ισλάμ, όπως το Κοράνι, και στο λεγόμενο Χαντίθ, τις παραδόσεις και τις ρήσεις του «προφήτη», και στους περισσότερους από 13 αιώνες ιστορικής εφαρμογής του Ισλάμ, καθιστούν αυτή την άποψη ξεκάθαρη. Το να συζητάνε μερικοί ακόμα για την υποτιθέμενη ειρηνική φύση του Ισλάμ είναι απλώς γελοίο. Η αλήθεια είναι «εκεί έξω» και όσοι επιθυμούν να την αρνηθούν είναι οι ίδιοι που, 50 χρόνια πριν, ήταν οι απολογητές του πατερούλη Ιωσήφ (Στάλιν), ή 30 χρόνια πριν, ισχυρίζονταν ότι το θαρραλέο πείραμα του προέδρου Μάο ανοίγει τον δρόμο για το μέλλον...

Η νοοτροπία του κατευνασμού, ακόμα και μετά το Μόναχο το 1938, είναι εν δράσει. Δεν είναι μόνο ότι αυτοί που είχαν ισχυριστεί ότι «ο Αγών μου» (του Χίτλερ) είναι ένα φιλειρηνικό κείμενο, ή ότι οι δίκες της Μόσχας του πατερούλη Ιωσήφ (Στάλιν) είναι υπόδειγμα νομιμότητας, τώρα δρουν ως απολογητές του Ισλάμ. Εισάγουν ενεργώς την Πέμπτη Φάλαγγα του «ιερού πολέμου» (Τζιχάντ)! Η έμφαση του τελευταίου μου βιβλίου είναι ότι χρειαζόμαστε μία απόλυτη αναστολή της μετανάστευσης μουσουλμάνων και στην Δυτική Ευρώπη και στην Βόρεια Αμερική, σε συνδυασμό με την άρνηση της απόδοσης υπηκοότητας σε όλους τους ενεργούς μουσουλμάνους, την άρνηση αδειών ασφαλείας και την πολιτική της συστηματικής απέλασης όλων των ακτιβιστών της Τζιχάντ. Όταν αντιληφθούμε ότι η Τζιχάντ είναι μία πολιτική κοσμοθεωρία και οι δραστηριότητες της Τζιχάντ, οι οποίες είναι εμφύτως μεροληπτικές κατά των γυναικών, των λεγόμενων «απίστων» και των Εβραίων, είναι μία πολιτική, υπονομευτική και ριζικά στασιαστική δραστηριότητα με έναν επαναστατικό σκοπό, την μετατροπή του Κόσμου του Πολέμου σε Κόσμο της Πίστεως, Νταρ αλ-Χαρμπ σε Νταρ αλ-Ισλάμ, τότε θα αντιληφθούμε ότι το Πρώτο 'Αρθρο του Αμερικανικού Συντάγματος (σ.σ. το δικαίωμα της Ελευθερίας Λόγου) δεν εφαρμόζεται πλέον σε αυτήν. Στην πραγματικότητα το Ισλάμ πρέπει να θεωρείται ως μία βίαια πολιτική ιδεολογία, παρά ως μία απλή θρησκεία.

Υπάρχει μία περίεργη τάση της Αριστεράς να παραβλέπει, να αγνοεί, ή ακόμα και να αρνείται την κακομεταχείριση των γυναικών, των ομοφυλοφίλων και άλλων μειονοτήτων από το Ισλάμ;

Η εξήγηση είναι σχετικώς απλή και βλέπουμε το ίδιο σύνδρομο παντού. Για παράδειγμα στην Σκανδιναβία έχουν κυριολεκτικώς μία επιδημία βιασμών, που διαπράττεται από μουσουλμάνους μετανάστες κατά Σουηδέζων, Νορβηγίδων και Δανίδων. Και παρ’ όλα αυτά, πολύ ενεργές, πολύ καλά οργανωμένες και χρηματοδοτούμενες φεμινιστικές κινήσεις σε αυτές τις χώρες μένουν σιωπηλές, και για την επιδημία αυτή καθ’ εαυτή, και για την ταυτότητα των δραστών.

Ο λόγος είναι πως η Αριστερά βλέπει το Ισλάμ ως έναν ντε φάκτο σύμμαχο (όπως θα έλεγαν οι μαρξιστές έναν αντικειμενικό σύμμαχο) στην καταστροφή των υπολειμμάτων της παραδοσιακής κοινωνίας που στηριζόταν στον Χριστιανισμό και τον ηθικό του κώδικα, και των παραδοσιακών πολιτιστικών συμπεριφορών. Έτσι αυτό που κάνουν είναι να χρησιμοποιούν το Ισλάμ ως τον πολιορκητικό κριό και ως έναν πιθανό συνοδοιπόρο, στο μεγάλο αντιχριστιανικό, χριστιανοφοβικό σχέδιό τους. Ελπίζουν όταν θα δημιουργήσουν την θαυμαστή νέα πολυπολιτιστική τους Ουτοπία, ότι το Ισλάμ θα χαλιναγωγηθεί, ότι με το ελαφρύ πορνό και η κρατική εκπαίδευση θα εντάξουν τα παιδιά των μουσουλμάνων στο γενικό πολυπολιτιστικό μείγμα.

Ξέρουμε ότι σφάλλουν επειδή γνωρίζουμε ότι οι δεύτερης και τρίτης γενιάς μετανάστες στην Δυτική Ευρώπη, ειδικά στην Γαλλία και την Βρετανία, είναι πολύ πιο ριζοσπάστες και πιο ισλαμικώς σκεπτόμενοι απ’ ότι οι γονείς και οι παππούδες τους. Η εξήγηση είναι πολύ απλή: ο χλιαρός, βαρετός πολυπολιτιστικός χυλός που προσφέρεται από τις κυρίαρχες ελίτ δεν μπορεί να εμπνεύσει αυτούς τους νέους και τις νέες. Χρειάζονται κάτι που θα δώσει νόημα στις ζωές τους, και έτσι επιστρέφουν στην θρησκεία των προγόνων τους και, αφού το κάνουν, δεν μπορούν παρά να στραφούν ενάντια στην πολυπολιτιστική φιλοξενούσα κοινωνία. Αντί να γίνουν οι πελάτες του μελλοντικού παγκόσμιου κράτους πρόνοιας, οι μουσουλμάνοι στον Δυτικό κόσμο ειδικά, θα είναι οι φορείς της επαναστατικής αλλαγής, όχι μόνο ενάντια στα υπολείμματα του Χριστιανισμού σήμερα, αλλά και ενάντια στην κοσμική, πολυπολιτιστική Ουτοπία του αύριο.

Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στις βασικές αρχές του Ισλάμ και την διδασκαλία των μονοθεϊστικών θρησκειών, του Χριστιανισμού και του Ιουδαϊσμού. Λατρεύουν όλες τον ίδιο Θεό, όπως ισχυρίζονται μερικοί;
Ένα από τα κλισέ που επαναλαμβάνεται συνεχώς από αυτούς που επιθυμούν να αποκρύψουν την πραγματική φύση του Ισλάμ είναι ότι οι μουσουλμάνοι «πιστεύουν στον ίδιον Θεό», όπως οι Χριστιανοί και οι Εβραίοι. Αυτό είναι μία σοβαρή διαστρέβλωση της αλήθειας. Αυτό που πιστεύουν οι μουσουλμάνοι είναι πως γνωρίζουν την πραγματική φύση του Θεού για την οποία ο Χριστιανισμός και ο Ιουδαϊσμός ψεύδονται και έχουν μία διαστρεβλωμένη εικόνα. Το γεγονός ότι οι μουσουλμάνοι μοιράζονται έναν λεβαντίνικο (ανατολικο-μεσογειακό) μονοθεϊσμό δήθεν σχετικό με τον Χριστιανισμό και τον Ιουδαϊσμό τους κάνει περισσότερο, όχι λιγότερο ανταγωνιστικούς προς εμάς. Μοιράζονται την αντίληψη ενός εντελώς ανώτερου Αλλάχ που δεν μπορεί να «γνωσθεί» και ούτε αυτός «σπεύδει» προς τον άνθρωπο, ούτε ο άνθρωπος προς αυτόν. Δεν υπάρχει καμία «επαφή» με τον Θεό, η οποία είναι βασική στην Χριστιανική και την Ιουδαϊκή παράδοση. Στην πραγματικότητα, η απέλπιδα κλήση, που επαναλαμβάνεται πέντε φορές την ημέρα από κάθε μιναρέ στον κόσμο, ακούγεται περισσότερο ως η κραυγή ενός εγκαταλελειμμένου παιδιού προς έναν απόντα πατέρα.

Σε πρακτικό επίπεδο, η αντίληψη ότι οι μουσουλμάνοι απονέμουν στους Χριστιανούς και τους Εβραίους κάποιον βαθμό σεβασμό ως «ανθρώπους της Βίβλου» είναι επίσης πολύ διαστρεβλωμένη. Πρακτικώς σημαίνει απλώς ότι όσο αποδέχονται το καθεστώς πολιτών δεύτερης κατηγορίας και πληρώνουν τον κεφαλικό φόρο με «το χέρι της ταπεινότητας» η ασφάλειά τους είναι εγγυημένη, όχι όμως και η ισότητα δικαιωμάτων.

Σε θεολογικό επίπεδο, η βασική διαφορά είναι η απουσία αγάπης. Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η άρνηση της Αγίας Τριάδος από το Ισλάμ δημιουργεί μία εντελώς διαφορετική κοσμοθεωρία. «Ο Αλλάχ δεν γεννά» (δηλ. δεν είναι Πατήρ) και «δεν γεννάται» (δηλ. δεν είναι Υιός) και «δεν υπάρχει κανείς σαν αυτόν» (δηλ. δεν υπάρχει 'Αγιο Πνεύμα). Η όχι απλώς «μονοθεϊστική», αλλά εντελώς μονιστική εικόνα του κόσμου υπό έναν απρόσιτο, άγνωστο Θεό, δημιουργεί ένα είδος πνευματικής ομοιομορφίας, που τελικώς καταλήγει στην πολιτιστική, κοινωνική και οικονομική έρημο που είναι ο μουσουλμανικός κόσμος σήμερα.

Ότι είναι γνωστό ως «η χρυσή εποχή» του Ισλάμ συνέβη σε μεγάλο βαθμό σε αντίθεση με το Ισλάμ, παρά χάρη σε αυτό. Το να συνδέουμε την σύντομη άνθιση των τεχνών και των επιστημών στην Βαγδάτη και την Κόρδοβα με την «θετική» επιρροή του Ισλάμ είναι το ίδιο με το να λέμε ότι το υψηλό επίπεδο μελέτης του Πούσκιν ή του Τολστόι στην Μόσχα την δεκαετία του 1950 ήταν το αποτέλεσμα του Σταλινισμού και του διαλεκτικού υλισμού, ή ότι η Φιλαρμονική του Βερολίνου υπό τον Φούρτβενγκλερ ήταν όσο καλή ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 1930 χάρη στον Ναζισμό. Μετά αυτή την σύντομη περίοδος ανθήσεως, το Ισλάμ είχε πολύ λίγα να προσφέρει στον κόσμο, είτε στην σφαίρα των ιδεών, είτε στην σφαίρα της υλικής παραγωγής, αν και είχε μία μοναδική γεωγραφική θέση στο σταυροδρόμι των πολιτισμών. Το πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί επιδιώκοντας την εισαγωγή Δυτικής τεχνολογίας και Δυτικής τεχνογνωσίας, ενώ διατηρείται ο παλαιός τρόπος σκέψης. Το έχουμε ήδη δει στην Οθωμανική Τουρκία τον 19ο αιώνα. Είχαν φέρει Δυτικούς μηχανικούς, αξιωματικούς και ιατρούς να εκπαιδεύσουν τους μουσουλμάνους φοιτητές, αλλά αυτοί ποτέ δεν κατάφεραν να παράγουν περισσότερα απ’ όσα τους μεταδόθηκαν.

Το πρόβλημα παραμένει άλυτο μέχρι σήμερα. Η πειθαρχία, η συνοχή, η εφευρετικότητα και η ευημερία του Χριστιανικού κόσμου είναι ριζωμένες σε συγκεκριμένες πλευρές της Δυτικής ψυχής που δεν μπορούν να μεταφυτευτούν εύκολα. Έχουν μεγάλη σχέση με την αντίληψη της «καθυστερημένης» ικανοποίησης σε αντίθεση με την άμεση ικανοποίηση και την φιληδονία που είναι το χαρακτηριστικό του μουσουλμανικού κόσμου.

Για μία πιο τεκμηριωμένη ανάλυση της φύσεως του Ισλάμ, παραπέμπω τους αναγνώστες στο βιβλίο «Το σπαθί του προφήτη» του Σέρβου διανοούμενου Σέργιου Τρίφκοβιτς και στο βιβλίο «Η οργή και η υπερηφάνεια» της Ιταλίδας δημοσιογράφου Οριάννας Φαλάτσι.

Τα δεδομένα του ουκρανικού μελοδράματος
του Σέργιου Τρίφκοβιτς

Ο μύθος των ΜΜΕ: «Ένας Ευρωπαίος δυτικόφιλος μεταρρυθμιστής δημοκράτης εξαπατάται σε μία καθαρή εκλογική του νίκη από τον αντίπαλό του, ένα παλαιοκομματικό καθεστωτικό κομμούνι. Ένα κύμα λαϊκής διαμαρτυρίας θα μπορούσε ίσως να εξασφαλίσει έναν ακόμη θρίαμβο της Δημοκρατίας, τύπου Βελιγραδίου και Τυφλίδος». Το γεγονός: Ούτε ο νικητής των Προεδρικών εκλογών στην Ουκρανίας, ο πρωθυπουργός Βίκτωρ Γιανουκόβιτς, ούτε ο υποστηριζόμενος από την Δύση αντίπαλός του, υπερεθνικιστής Βίκτωρ Γιούσενκο είναι «δημοκράτες» ή «μεταρρυθμιστές» υπό οποιαδήποτε αποδεκτή έννοια. Διαφοροποιούνται, ωστόσο, εις ό,τι αφορά το θέμα της ουκρανικής ταυτότητας και του πεπρωμένου που θέλει αυτήν την χώρα βαθύτατα διηρημένη. Η Ουκρανία είναι σαν ένα μεγάλο Μαυροβούνιο, χωρισμένο στο ρωσόφιλο ήμισυ (Νότος και Ανατολή) και στον ιδιαιτέρως εθνικιστικό Βορρά και την Δύση, που χαρακτηρίζεται από μία αμείλικτη εχθρότητα απέναντι στην Μόσχα. Η πρόβλεψη: «Η Δύση», οι ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση και μία σειρά «τύπου Σόρος» Μ.Κ.Ο. θα αποτύχουν να κατευθύνουν την κρίση προς όφελος του Γιούσενκο, καθώς η απαραίτητη μάζα που λειτούργησε στην Σερβία τον Οκτώβριο του 2000 και στην Γεωργία το 2003, η συμπαράσταση των αρχών ασφαλείας και το χρήμα της μαφίας απουσιάζουν.

Ο μύθος είναι επικίνδυνα ρωσοφοβικός. Αναγνωρίζει αφενός σιωπηρά την πραγματικότητα της Ουκρανίας, αλλά βεβαιώνει αφετέρου ότι εκείνοι οι Ουκρανοί που θέλουν να διατηρήσουν ισχυρές συνδέσεις με την Ρωσία είναι είτε ηλίθιοι, είτε χειραγωγούμενοι. Αυτή η προοπτική δεν έχει σε τίποτα να κάνει με την ευημερία ή την δημοκρατική βούληση 50 εκατ. Είναι στυγνά γεωπολιτική, με το να αντιμετωπίζει την Μόσχα ως εχθρό και τους εχθρούς της (συμπεριλαμβανομένων και των Τσετσένων της Τζιχάντ) ως φίλους. Ο Ράντεκ Σικόρσκι του American Enterprise Institute συνέστησε μάλιστα ότι η Ουάσινγκτον θα έπρεπε ίσως να κάνει χρήση των όπλων για να αντιμετωπίσει την απειλή της ανασυγκροτούμενης αυτοκρατορίας.

Τρεις μέρες προ των εκλογών η Τζώρτζι Ανν Γκάιερ υπεστήριξε ότι οι εκλογές αυτές θα κρίνουν «εάν η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν θα είναι και πάλι τυπικά μια αυτοκρατορία ή απλά παράτυπα», ενώ απήτησε άμεσες ενέργειες για να προληφθεί μία τέτοια εξέλιξη. Διαμαρτυρόμενη ότι η Αμερική επιδεικνύει μία εμμονή στο να ασχολείται αποκλειστικά με το Ιράκ και δεν δίνει την απαιτούμενη προσοχή στις σημαντικές αυτές εκλογές, η κ. Γκάιερ παρέθησε τις υποτιθέμενες επιλογές:

«Οι Ουκρανοί έχουν μία σαφή επιλογή. Μπορούν να ψηφίσουν τον Βίκτωρ Γιουσένκο, τον μεταρρυθμιστή υποψήφιο που υποστηρίζει την ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου και το ΝΑΤΟ, το συντομότερο δυνατόν, για την ισχυροποίηση του Ουκρανικού εθνικισμού και προς όφελος των Χριστιανών της Δυτικής Ουκρανίας και της Ουκρανικής ομογένειας στην Δύση. Ο λαός του αντικατοπτρίζει την ιδέα της βελούδινης επαναστάσεως που απελευθέρωσε την Τσεχία από την Σοβιετική κυριαρχία. Ή μπορούν να ψηφίσουν τον Βίκτωρ Γιανουκόβιτς, τον υποψήφιο της Ανατολικής Ουκρανίας, όπου πολλοί Ουκρανοί μιλούν μία γλώσσα, αποκαλούμενη Σουρζίκ, έναν μπασταρδεμένο συνδυασμό Ουκρανικών και Ρωσικών. Εδώ, οι τεράστιες επιχειρήσεις της Σοβιετικής εποχής, όπως η χαλυβουργία του Ντονέτσκ, ελέγχουν την Οικονομία της χώρας, ενώ η Μόσχα ελέγχει τα μυαλά του κόσμου. Τα όνειρα του Πούτιν για μία ανανεωμένη Ρωσική Αυτοκρατορία δεν μπορούν να εκπληρωθούν χωρίς την Ουκρανία. Είναι το κεντρικό κομμάτι σ’ ένα ψηφιδωτό εθνών, ο συνδετικός κρίκος μεταξύ Ανατολής και Δύσεως και μία επανάσταση των παραμεθόριων περιοχών ενάντια στην Μητρόπολη, σε περίπτωση που νικήσει ο Γιούσενκο, πρέπει να θεωρείται πιθανή».

Αυτή η τοποθέτηση αναπαρήχθη με γεωμετρική πρόοδο και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού: Ο καλός Γιούσενκο και κακός Γιανουκόβιτς. Η κυρία Γκάιερ στην συνέχεια του άρθρου της αναφέρθηκε στους «προοδευτικούς Ουκρανούς», υπαινισσόμενη ότι υπάρχουν εκείνοι που είναι με το μέρος της ιστορίας και της πορείας της προς το μέλλον και οι υπόλοιποι. Η αναφορά της στη νότια ρωσική διάλεκτο, ομιλούμενη ευρέως στο νότιο και ανατολικό μισό της Ουκρανίας ως «μπασταρδεμένου συνδυασμού Ουκρανικών και Ρωσικών» ήταν σκανδαλώδης, κάτι σαν να αποκαλεί κανείς τα Σιτσιλιάνικα έναν μπασταρδεμένο συνδυασμό Ιταλικών και Αραβικών ή τα Γίντις μία μπασταρδεμένη εκδοχή των Γερμανικών. Η μεταμφιεσμένη σε γεγονότα προπαγάνδα ήταν ασυγκράτητη. Οι ψηφοφορίες στο αισθητά ρωσόφιλο Ντονέτσκ και σ’ άλλες ανατολικές περιοχές κρίθηκαν πιθανώς νοθευμένες, αλλά δεν ενημερωθήκαμε για τις εξίσου αξιόπιστες διαμαρτυρίες ότι υπήρξε ανεξέλεγκτη νοθεία στα δυτικά οχυρά του Γιούσενκο, συμπεριλαμβανομένων των αποτελεσμάτων που ξεπερνούσαν το 100% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, τον απόλυτο έλεγχο των τοπικών Μ.Μ.Ε. και την πολλαπλή ψηφοφορία από τα ίδια πρόσωπα που είχαν στην κατοχή τους πολυάριθμες ταυτότητες που ανήκαν σε Ουκρανούς που κατοικούν στη Δυτική Ευρώπη.

Το εγχείρημα προετοιμάστηκε καλά. Ο Γιούσενκο έχει απορρίψει την νίκη του Γιανουκόβιτς και επικαλείται νοθεία, χρησιμοποιώντας ως στοιχείο τα exit polls. Αυτοανακηρύχθηκε μάλιστα Πρόεδρος και οι δεκάδες χιλιάδων οπαδοί του έχουν καταλάβει τις οδούς του Κίεβου, υποστηρίζοντας τις αξιώσεις του. Η εκστρατεία αστικής ανυπακοής τους βασίζεται στην προσδοκία της υποστήριξης από την Ουάσιγκτον και την ΕΕ.

Ο Λευκός Οίκος δήλωσε ότι οι ουκρανικές αρχές δεν πρέπει να πιστοποιήσουν τα αποτελέσματα «έως ότου ολοκληρωθούν οι έρευνες για την οργανωμένη απάτη». Ο Γιαν Πέτερ Μπάλκενεντε, ο Ολλανδός Πρωθυπουργός, του οποίου η χώρα έχει την Προεδρία της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, απευθυνόμενος στον απερχόμενο Πρόεδρο Λεονίντ Κούτσμα εξέφρασε τις σοβαρές ανησυχίες της Ε.Ε. Στο ΝΑΤΟ ο γ.γ. Γιάαπ ντε Χόοπ Σέφερ κάλεσε τον Ουκρανό πρεσβευτή να διαβιβάσει την «απογοήτευση» της συμμαχίας για τον τρόπο που η εκλογές αντιμετωπίστηκαν. Ο Γερμανός καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ δήλωσε ότι οι εκλογές επέδειξαν μία τεράστια απάτη. Ο Βάκλαβ Χάβελ, ο τέως πρόεδρος της Τσεχίας και ηγέτης της βελούδινης επαναστάσεως του 1989, ενεθάρρυνε τους Ουκρανούς να επιμείνουν στις διαμαρτυρίες τους.

Η έντονη μεροληψία της Δύσεως υπέρ του Γιουσένκο ήταν αποτελεσματική κατά την διάρκεια της εκστρατείας. Η καταγραφή των εκλογικών παραβάσεων εστίαζε σε περιοχές που υπεστήριζαν τον Γιανουκόβιτς και αγνόησε τελείως ή και συνεκάλυψε αντίστοιχες αλλοιώσεις εγγράφων και ψηφοδελτίων στις περιφέρειες του Γιανουκόβιτς. Ένας έμπειρος Δυτικός αναλυτής, που επισκέφτηκε την Δυτική Ουκρανία μετέδωσε ότι τα ειδησεογραφικά μέσα «είναι υπό τον έλεγχο του Γιούσενκο, ακόμη και η κρατική τηλεόραση»: «Κατά την τριήμερη παρουσία μας στην Υπερκαρπαθία, δεν είδαμε ούτε μία φορά τον κύριο Γιανουκόβιτς στην τηλεόραση! Έδειχναν τον Γιουσένκο να ψηφίζει, τον Κούτσμα αλλά όχι αυτόν! Απολύτως παράνομη εκπομπή, την νύχτα του Σαββάτου (κατά την διάρκειά της λεγομένης προεκλογικής παύσεως) είχε ‘ειδικούς’ να μιλούν για την πιθανότητα νοθείας, διάσπαρτους σταρ, τραγουδιστές της ροκ, βάρδους κ.λπ., να φορούν πορτοκαλιές γραβάτες και να επευφημούν τον Γιούσενκο. Ουσιαστικά, ο Γιούσενκο και ο όχλος του ελέγχουν το Κίεβο και όλα τα σημεία της Δύσεως».

Αναφορές σαν κι αυτήν είναι τόσο απορριπτέες απ’ αυτούς που ελέγχουν τα Δυτικά ΜΜΕ και τους οικονομικούς πόρους των ΜΚΟ που πρέπει να προστατέψουμε την ανωνυμία της πηγής μας. Η Αμερικανική βοήθεια για την παρατήρηση των εκλογών πήγε αποκλειστικά σε ακτιβιστές που είναι γνωστοί για την αντίθεσή τους απέναντι στον Γιανουκόβιτς. Αυτοί, φυσικά, παρέδωσαν προβλέψιμα αποτελέσματα. Η ειρωνεία είναι ότι κάποιοι από αυτούς τους ακτιβιστές χρηματοδοτούνται από τον δισεκατομμυριούχο Τζωρτζ Σόρος. Τον κυριότερο εχθρό του Προέδρου Μπους, του οποίου η επένδυση στην νίκη του Γιούσενκο, λέγεται ότι αγγίζει τα 75 δις δολάρια. «Προ δύο δεκαετιών είχαμε την Κομιντέρν» (κομμουνιστική διεθνής), λέει ένας Δυτικός αναλυτής ειδικός στο συγκεκριμένο ζήτημα. «Σήμερα έχουμε την Ντεμιντέρν (σ.σ. εννοεί προφανώς Δημοκρατική διεθνή) και τις σχετικές ΜΚΟ, με την αυξανόμενη διεθνή απήχησή τους. Η "Κοινότητα των Δημοκρατιών" εξηγεί αυτήν την τοποθέτηση. Σύμφωνα με το Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών, «οι ΗΠΑ είναι ένας μεγάλος υποστηρικτής της Κοινότητος των Δημοκρατιών (CD), ενός μοναδικού φόρουμ που ενώνει εκείνα τα έθνη που δεσμεύονται να στηρίξουν και να ισχυροποιήσουν την δημοκρατία παγκοσμίως». Έχει μία συμβιωτική σχέση με έναν αριθμό ΜΚΟ, μέσω των οποίων η κυβέρνηση των ΗΠΑ προωθεί την «δημοκρατία» σε ξένες χώρες, εννοώντας πολιτικούς υποψηφίους που είναι αρεστοί στην Αμερικανική κυβέρνηση. Αυτές οι ΜΚΟ (βλ. λίστα) περιλαμβάνουν το «Ίδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας», το οποίο σε τοπικό επίπεδο κάθε άλλο παρά στηρίζει την κυβέρνηση Μπους. Μερικές είναι δημιουργήματα της «Εθνικής Χρηματοδοτήσεως για Δημοκρατία», ενώ άλλες ξεκίνησαν ως προγράμματα του Ιδρύματος Ανοικτής Κοινωνίας. Πρέπει, επίσης, να δοθεί προσοχή στο ότι η CD προωθεί χρήματα της Αμερικανικής κυβερνήσεως σε αυτές τις ΜΚΟ, και μάλιστα προέβη σε διαφήμιση προς άγραν υποστηρικτών. Εικονικές ΜΚΟ, όπως η Επιτροπή των Ουκρανών Ψηφοφόρων, χρησιμοποιούν Δυτικές χρηματοδοτήσεις για να προσλαμβάνουν ευπαρουσίαστους αγγλομαθείς εκπροσώπους.

Όπως σημειώνει ο Τζων Λάφλαντ στο Spectator «επειδή μιλούν Αγγλικά, οι πολιτικοί ακτιβιστές σε τέτοιες οργανώσεις μπορούν εύκολα να παραπλανούν δυτικούς δημοσιογράφους. Αντιθέτως, ισχυρισμοί, όπως αυτοί που αναφέρονται σε νοθεία από μέρους τοπικών αρχών που υποστηρίζουν τον Γιούσενκο, στην Δυτική Ουκρανία, διατυπωμένοι προσεκτικά από Ρώσους εκλογικούς παρατηρητές, διετίθεντο μόνο στην ρωσική γλώσσα, με αποτέλεσμα να μην αναφέρονται πουθενά. Την ίδια τύχη έχουν και τα στοιχεία για τον ωμό εκφοβισμό εκλογικών αξιωματούχων από υποστηρικτές του Γιούσενκο. Όλα τα στοιχεία που αντετίθεντο σε αυτόν τον μύθο ηθικής έχουν συγκαλυφθεί» λέει ο Λάφλαντ. Για τον ίδιο λόγο, μία ιστορία έκανε τον γύρο του κόσμου και έλεγε ότι ο Γιούσενκο δηλητηριάστηκε κατά την προεκλογική του εκστρατεία, δήθεν επειδή η κυβέρνηση ήθελε να τον σκοτώσει, ενώ η συνέντευξη του θεράποντος ιατρού που αντιμετώπισε την μυστηριώδη ασθένεια του Γιούσενκο σε κλινική της Βιέννης και δεν είχε μεταφραστεί στα Αγγλικά έλεγε: «Η κλινική εξέδωσε ανακοινωθέν που έλεγε ότι δεν υπήρχε η παραμικρή ένδειξη δηλητηριάσεως» λέει ο αρχίατρος, «Κατόπιν αυτού υπέστην εκφοβισμό από το περιβάλλον του Γιούσενκο, που ήθελε να την αλλάξω». Ο ιατρός αναγκάστηκε να καταφύγει σε αστυνομική προστασία. «Βλέπει κανείς όλον τον μηχανισμό», λέει η πηγή μας, «ένα κονκλάβιο κυβερνήσεων, φιλικών (και χρηματοδοτούμενων με κυβερνητικά κονδύλια) ΜΚΟ και ευκαιρίες συνάψεως συμβολαίων. Κάτι για όλους και όλοι για την δημοκρατία. Θα το λατρέψετε!»

Η αλήθεια είναι ότι ο μηχανισμός αυτός θα αποτύχει σ’ αυτήν την περίπτωση. Ένα Σερβικό ή Γεωργιανό σενάριο δεν μπορεί να λειτουργήσει σε μια χώρα, όπου τα απαραίτητα στοιχεία της εξουσίας, η αστυνομία, ο στρατός και η επιχειρηματική κοινότητα, δεν έχουν αποφασίσει να υποστηρίξουν την αντιπολίτευση. Το κλειδί για την πτώση του Μιλόσεβιτς ήταν μία μυστική συμφωνία, μεταξύ των πολιτικών του αντιπάλων και τους σημαντικότερους αξιωματούχους ασφαλείας της Σερβίας, πριν καν ξεκινήσουν οι λαϊκές διαμαρτυρίες. Ακόμη και αν οι αρχές του Κιέβου ενδώσουν στις απαιτήσεις της Δύσεως και διαπιστώσουν νοθεία ή διατάξουν ανακαταμέτρηση, τα αποτελέσματα δύσκολα θα αλλάξουν, διότι αντικατοπτρίζουν ένα πολιτικό τοπίο δύσκολο να περιοριστεί κατά τα πρότυπα του «Λευκού-Μαύρου» που επιβάλλουν οι ΜΚΟ.

Ένα τοπίο που περιλαμβάνει το συγκεκαλυμμένο δεδομένο ότι στους υποστηρικτές του Γιούσενκο περιλαμβάνονται και οι περιβόητοι αντισημίτες Σκινς της «Ουκρανικής Εθνικής Αυτοάμυνας» (UNSO), μιας ημιπαραστρατιωτικής κινήσεως, της οποίας τα μέλη διασκεδάζουν ποζάροντας στις κάμερες, κρατώντας όπλα και φορώντας παραδοσιακές στολές. Η επιρροή της UNA-UNSO στους υποστηρικτές του Γιούσενκο τεκμηριώνεται πολύ καλά. Τον Ιούνιο του 2004, «400 μέλη της UNA παρήλασαν στο Κίεβο, ντυμένη με ναζιστικές στολές και κρατώντας σημαίες με εμβλήματα των SS. Ο ηγέτης της UNA Έντουαρντ Κοβαλένκο, όπως αναφέρεται, ζήτησε να δοθεί τέλος στην ‘κυριαρχία των Εβραίων σε θέσεις κλειδιά της κυβερνήσεως’. Η UNA, επίσης, υποστήριξε ανοικτά την ‘Ουκρανία μας’ του Γιούσενκο.

Οι νεολαίοι αυτοί βασίζονται στην ισχυρή παράδοση. Δεκάδες χιλιάδες Δυτικών Ουκρανών συνεργάστηκαν ενθουσιωδώς με τους Ναζί, κατατασσόμενοι ως εθελοντές στο Αστυνομικό Τάγμα «Αηδόνι» και στην Ουκρανική Μεραρχία SS «Galizien». 'Αχρηστοι ως μάχιμη δύναμη απέναντι στον Κόκκινο Στρατό, αυτοί οι εθελοντές ήταν ιδιαιτέρως αποτελεσματικοί στο να τρομοκρατούν Εβραίους, Πολωνούς και «αναξιόπιστους» Ουκρανούς. Πολλοί εξ’ αυτών αξιολογήθηκαν ως επαρκείς για να υπηρετήσουν ως ενισχύσεις στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως του Σόμπιμπορ και της Τρεμπλίνκα. Σήμερα, τα μέλη της UNA-UNSO χρησιμοποιούν τα εμβλήματα των παππούδων τους.

Ο τέως αρχηγός τους, ο 'Αντρι Σκιλ, εξελέγη στο Ουκρανικό κοινοβούλιο κατά τις μονοεδρικές εκλογές στην περιφέρεια του Λβοφ, με την υποστήριξη του κόμματος του Γιούσενκο «η Ουκρανία μας». Μία εβραϊκή οργάνωση αποκαλύπτει ότι την ώρα που διενεργούντο οι εκλογές, αυτός εξέτιε την ποινή του ήδη έναν χρόνο στην φυλακή, κατηγορούμενος για την διοργάνωση μαζικών αντικυβερνητικών ανταρσιών. Έχοντας, ωστόσο, εκλεγεί, «ο Σκιλ έλαβε και την σχετική ασυλία». Όπως παρατηρεί ο Τζων Λάφλαντ «αν τρελοί σαν κι αυτόν ήταν πολιτικά ενεργοί σε οποιαδήποτε άλλη χώρα πλην της Ουκρανίας ή των Βαλτικών κρατών, θα υπήρχε άμεση αντίδραση στις Η.Π.Α. και τα βρετανικά ΜΜΕ. Ωστόσο, στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες, τέτοιου είδους ψευδοεθνικισμοί εκλαμβάνονται ως αντιρωσικοί και κατά συνέπεια δημοκρατικοί».

Περίπου το ήμισυ όλων των Ουκρανών που ψήφισαν τον Γιανουκόβιτς, ωστόσο, δεν βάσισαν την επιλογή τους στην φιλορωσική του στάση. Όπως παρατήρησαν οι Financial Times την 19η Νοεμβρίου, η μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της τάξεως του 13% συνέβαλε κατά πολύ στην εκστρατεία του για «ειρήνη και σταθερότητα». Η φετινή σοδειά δημητριακών θα φτάσει τα 45 εκατ. τόνους, το υψηλότερο μέγεθος που επετεύχθη από την εποχή της ανεξαρτητοποιήσεως από την Σοβιετική Ένωση, το 1991. Οι αυξανόμενες κοινωνικές παροχές, συμπεριλαμβανομένης της καταβολής των συντάξεων και των μισθών των δημοσίων υπαλλήλων, αποδίδονται στην πολιτική του πρωθυπουργού. Αντιθέτως, το οχυρό του Γιούσενκο στην Δυτική Ουκρανία είναι μία οικονομική έρημος. Ο Νίκολας Γκβόσντεβ ήταν ένας από τους λίγους Δυτικούς σχολιαστές που επεσήμαναν ότι για πολλούς στην Κεντρική και Ανατολική Ουκρανία οι αναπτυχθέντες δεσμοί με την Ρωσία σημαίνουν μεγαλύτερη ευημερία: Ο τζίρος του εμπορίου αγαθών και υπηρεσιών μεταξύ των δύο χωρών αναμένεται να αγγίξει τα 20 δισεκατομμύρια δολάρια για το 2004, το ήμισυ δηλ. του σημερινού ΑΕΠ της Ουκρανίας. Αντιθέτως, οι συναλλαγές με την Ε.Ε. μετρούν μόνο το 1/5 του συνόλου. «Πολλοί Δυτικοί παρατηρητές θρηνούν για τους οικονομικούς και πολιτικούς δεσμούς με την Ρωσία», λέει ο Γκβόζντεβ, «αλλά οι ΗΠΑ και οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις έχουν κάνει πολύ λίγα για να παράσχουν - έτσι για αλλαγή - περισσότερα ουσιαστικά οικονομικά ερεθίσματα».

Η εκστρατεία του Γιούσενκο δεν στηρίχθηκε από κάποια δήλωση, νωρίτερα αυτή την χρονιά από τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ρομάνο Πρόντι, ότι η Ουκρανία δεν θα γίνει «ποτέ» μέλος της Ε.Ε. Παρά την όλη ρητορική που στηρίζει το «ευρωπαϊκό» σενάριο της Ευρω-ατλαντικής προσαρμογής της Ουκρανίας, δεν έγινε σοβαρά αποδεκτή σε καμία σημαντική ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Ήταν μη ρεαλιστικό να περιμένει κανείς από τους Ουκρανούς να κολυμπήσουν στα βαθιά, χωρίς συγκεκριμένες δεσμεύσεις για τα ανταλλάγματά τους. Θα συμβουλεύαμε λοιπόν την Ουάσινγκτον να αποδεχθεί το αποτέλεσμα με ηρεμία. Όπως λέει ο Νταγκ Μπάντοου του Ινστιτούτου CATO, «οι Η.Π.Α. και η Ευρώπη δεν θα ‘χάσουν’ την Ουκρανία: θα συνεχίσει να αναπτύσσει τους εμπορικούς και πολιτικούς της δεσμούς με την Δύση, ασχέτως του αποτελέσματος. Από την άλλη πλευρά, η υπερβολική επιμονή στο προσδοκούμενο αποτέλεσμα θα αποξενώσει τη Ρωσία σε μία στιγμή που η συνεργασία της είναι απολύτως απαραίτητη στον πόλεμο κατά της Τζιχάντ.

02. 02. 2009.

Συνέντευξη με τον Σρτζα Τρίφκοβιτς


Ο διακεκριμένος Αμερικανός αναλυτικός σερβικής καταγωγής Σρτζα Τρίφκοβιτς έδωσε συνέντευξη στο ημερήσιο φύλλο Βέστι. Ο κύριος Σρτζα Τρίφκτοβιτς είναι διευθυντής του Center for International Affairs στο Rockford Institute, καθώς και συντάκτης του αμερικανικού εξωτερικού πολιτικού φύλλου Chronicles.


Κύριε Τρίφκοβιτς ποια είναι η πρόβλεψή σας σχετικά με την εξέλιξη των γεγονότων στο Κόσσοβο και τα Μετόχια;

Η Σερβία αναγνωρίζει το Κόσσοβο το 2010 και ένα χρόνο αργότερα εξομαλύνει τις σχέσεις, και το 2012 αρχίζει η διαμόρφωση της κοσσοβάρικης ορθόδοξης εκκλησίας. Αυτό το σενάριο, έχοντας σαν παράδειγμα την κίνηση της Γερμανίας η οποία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και απορρίπτοντας επί πολλές δεκαετίες επιτέλους αναγνώρισε τα σύνορα με την Πολωνία στον Όντερ και Νάισε.

Μετά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία Γερμανίας εκλάμβανε τα εδάφη ανατολικά από τους ποταμούς Όντερ και Νάισε, τα οποία από το 1945 ήταν υπό πολωνική διοίκηση, ως μέρος της Γερμανίας. Αυτό ήταν ακόμη και προβλεπόμενο στο άρθρο 23 του δυτικογερμανικού Συντάγματος. Όμως, ο καγκελάριος Βίλι Μπραντ το 1970 υπέγραψε σύμφωνα φιλίας με την Πολωνία και την ΕΣΣΡ σύμφωνα με τα οποία τα σύνορα στους ποταμούς Όντερ και Νάισε αναγνώρισε ως πραγματικότητα η οποία δεν μπορεί να αλλάζεται με βία. Φυσικά, το αναπόφευκτο επόμενο βήμα ήταν η επίσημη αναγνώριση των συνόρων αυτών το Νοέμβριο 1990, μετά τη γερμανική ένωση, όταν και ακυρώθηκε το άρθρο 23 του Συντάγματος.


• Ποια είναι η αναλογία με τη Σερβία και τη νότιά της περιοχή;

- Αναμένω ότι η τωρινή κυβέρνηση της Σερβίας θα εφαρμόσει ένα παρόμοιο σενάριο στο Κόσσοβο και τα Μετόχια, μολονότι σε πολύ πολύ συντομότερο χρονικό διάστημα. Η αποδοχή της EULEX είναι αντίστοιχο με την αποδοχή του Μπραντ της ντε φάκτο κατάστασης ως αμετάβλητης. Η ατέλειωτη διαδικασία «προσέγγισης στην Ευρώπη» θα ζητήσει και την επίσημη αναγνώριση της «Δημοκρατίας Κοσσόβο» από την πλευρά της Σερβίας το επόμενο 2010 έτος. Εάν αυτή η κυβέρνηση ακόμη είναι σε εξουσία, και έχοντας υπόψη την κατάσταση στην αντιπολίτευση, αυτό το πράγμα, δυστυχώς, δεν είναι αδύνατο, παρόλα τα ψέματα και παραλείψεις της, και με ασφάλεια μπορούμε να αναμένουμε ότι μέχρι το τέλος του 2011 η Σερβία θα δεχθεί την «εξομάλυνση των σχέσεων με όλους τους γείτονές» - όπως ονομάζουν την αίτηση για αναγνώριση οι επίσημοι παράγοντες των Βρυξελλών – ως δήθεν πονεμένο αλλά αναπόφευκτο θύμα το οποίο πρέπει να προσφερθεί στο βωμό των ευρωπαϊκών ολοκληρώσεων. Φυσικά, για όλα πάλι αναδρομικά θα φταίει ο Σλομπόνταν Μιλόσεβιτς.
 

• Ποια θα είναι η σχέση της Πρίστινας προς την Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία;

- Ο τελικός σκοπός της Πρίστινας είναι η αποκατάσταση της «Κοσσοβάρικης ορθόδοξης εκκλησίας» με την εύρηση τουλάχιστον ενός συμβολικού αριθμού Σέρβων ιερέων και ενός ή δυο ιεραρχών έτοιμων να καταπίνουν και αυτό στο όνομα της «επιβίωσης» διότι η σιωπηλή, αλλά φανερή απειλή των αλβανικών αρχών θα είναι ότι η μη συνεργασία οδηγεί σε τελική εξαφάνιση. Θα ακούσουμε τότε και το επιχείρημα ότι οι Έλληνες είναι επίσης χωρισμένοι σε περισσότερες δικαιοδοσίες προσδιορισμένων από την πολιτική (Κωνσταντινούπολη, Αθήνα, Λευκωσία, Ιεροσόλυμα), πράγμα που δεν τους αλλάζει ούτε την πνευματική, ούτε την πολιτιστική ταυτότητα.
 
 
• Τι θέση θα έπαιρνε στην περίπτωση αυτή η Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία;

- Τι θέση θα πάρει η ΣΟΕ εξαρτάται σε μέγιστο βαθμό από το εάν ο πατριάρχης Παύλος θα ζήσει ακόμη κανένα χρόνο – τότε η κατάσταση παραμένει στάτους κβο κάτι που προς το παρόν είναι το μικρότερο κακό – ή θα γίνει η εκλογή νέου επικεφαλή της ΣΟΕ. Εάν συμβεί το δεύτερο, είναι πολύ πιθανό ότι τα ηνία θα αναλάβει εκείνο το ρεύμα στο επισκοπάτο υπέρ του οποίου τους περασμένους μήνες τόσο εντατικά ασκούσαν παρασκηνιακή πίεση τα κρατικά στελέχη της Σερβίας και της Δημοκρατίας Σρπσκα. Δεν πρέπει να κλείσουμε τα μάτια ενώπιον του γεγονότος ότι, όσον αφορά το Κόσσοβο και τα Μετόχια, το ρεύμα αυτό εκφράζει ετοιμότητα να κάνει κάθε παραχώρηση, υπό την πρόφαση της ανάγκης να «σωθεί ότι μπορεί να σωθεί». Η ακραία του «ελαστικότητα» εκδηλωμένη σχετικά με το θέμα της αναστήλωσης των ιερών βασίζεται στη στάση ότι είναι σημαντικό οι Σέρβοι να κρατήσουν το Κόσσοβο στην μεταφυσικό-πνευματική έννοια, ενώ η φυσική κατοχή και η πολιτική διάρθρωση είναι κοσμικό, εφήμερο πράγμα.


•  Τι είδος στάσεως είναι αυτή;

- Τη θεωρώ μια πολύ επικίνδυνη στάση η οποία αποτελεί ακριβώς εκείνο που οι σερβικοί εχθροί θα ήθελαν να συνηγορεί η ΣΟΕ: Ορίστε λοιπόν την υπερβατικότητα και την πνευματικότητά σας όσο θέλετε, κρατήστε εσείς το ουράνιο Κόσσοβο σφικτά στα πλαίσια της ουράνιας Σερβίας, μόνο μην εμποδίζετε την EULEX και τους θεσμούς του προσγειωμένου κοσσοβάρικου κράτους αλλά συνεργαστείτε μαζί τους. Έτσι κι αλλιώς είναι εφήμεροι, σήμερα υπάρχουν, και αύριο (ή για 500 χρόνια) δεν θα υπάρχουν πια! Ύστερα θα ήταν απλά θέμα χρόνου πότε θα ζητήσουν οι αλβανικοί άρχοντες την τυπική αλλαγή της ονομασίας της δικαιοδοσίας, έχοντας σαν παράδειγμα την εταιρία GG του Ντεντέιτς στο Τσετίνιε. Οι ίδιοι εδώ και καιρό εκλαμβάνουν τα σερβικά ιερά ως «κοσσοβάρικα», υποστηριζόμενοι από τη Δύση. Το πρώτο βήμα, σύντομα μετά την ανταλλαγή πρεσβευτών με το Βελιγράδι κάπου το 2012, θα είναι αίτημα για τη μεταβολή των επαρχιών και την ίδρυση της «αρχιεπισκοπής Κοσσόβου» της οποία τα σύνορα θα ήταν ταυτόσημα με τα «κρατικά».


 

BAHASA INDONESIA

 

Mengalahkan Jihad

Tamu Interview hari ini adalah Serge Trifkovic. Buku sebelumnya adalah The Sword of the Prophet. Lanjutannya, Defeating Jihad, akan diterbitkan Regina Orthodox Press bulan April.

Glazov: Seblum kita membahas buku anda, apa komentar anda ttg Abdul Rahman, sang murtad dari Afghanistan? Apa makna kasus ini?

Trifkovic: Kasus ini menjadi cause célèbre hanya karena kehadiran pasukan AS di Afghanistan: menghukum gantung Rahman karena murtad didepan hidung AS akan semakin menunjukkan rapuhnya fantasi kaum neocon AS yg dikenal dgn “demokratisasi Timur Tengah."

Saat Kristen dilecehkan dan dibunuh oleh sekutu2 AS spt Pakistan, Mesir dan bahkan TUrki, tidak terdengar teriakan, protes, apalagi tawaran suaka. Di Pakistan, pembunuhan, diskirimasi dan gangguan terhdp Kristen terus berlangsung. Sertiap cekcok dgn Muslim, biasanya soal tanah, bisa menjadi masalah religius. Kristen secara rutin dtiuduh ‘menghina Islam’, yg hukumannya adalah mati. Tuduhan2 menghina Islam ini bisa dibuat tanpa perlu menunjukkan bukti apapun, dan karena pernyataan Muslim lebih tinggi nilainya dari pernyataan Kristen, anda sudah bisa tebak akhirnya. Di Mesir, teman baik AS dan penerima pajak AS terbesar kedua, tidak seorang pembunuhpun ditangkap menyusul pembunuhan masal terhdp 21 Koptik Kristen di desa Al-Kosheh. Pembunuhan2 masal yg lebih kecilpun tetap berlangsung. Kedengarankah protes AS?

Pembunuhan pastor Katolik di Trabzon, di pantai Laut Hitam, Februari lalu adalah kasus klasik Jihad. Pastor Andrea Santoro ditembak 2 kali dari jarak dekat di gerejanya oleh seorang pemuda yg meneriakkan Allahu akbar. Peristiwa ini menujnjukkan bahwa Turki sama sekali bukan sebuah negara Eropa tetapi masih terbenam dlm ethos yg sangat anti Barat. Malah pada 1955, kaum Kristen Istanbul menghadapi kerusuhan yang paling parah di Eropa sejak Kristallnacht. Dan lihatlah tahun lalu, sukses fenomenal film the Valley of the Wolves, Iraq – film yang paling mahal yg pernah dibuat Turki. Film itu dimulai dgn adegan nyata pd bulan Juli 2003 dimana U.S. Marines melakukan kesalahan dgn menyerang markas Pasukan Khusus Turki di kota Iraq, Sulimaniyah, karena mereka disangka gerilyawan. Washington kemudian meminta maaf. Tetapi film itu membuat insiden itu nampak sbg tindakan AS yg disengaja. Adegan berikutnya menunjukkan tentara AS menyerang mesjid pada saat solat magrib. Mereka membunuhi lusinan orang di sebuah pesta perkawinan (termasuk bocah lelaki), Dan membiarkan seorang dokter Yahudi (siapa lagi !) mencabut organ2 vital dari tahanan Abu Ghraib, shg bisa dijual di New York dan Tel Aviv!

Tapi kembali kpd pertanyaanmu. Sumber paling bagus adalah buku "The New Persecuted: Inquiries into Anti-Christian Intolerance in the New Century of Martyrs" oleh Antonio Socci. Socci menunjukkan bukti bahwa dalam abad terakhir ini, seikitar 50 juta Kristen Kristen dibunuh hanya karena alasan agama; sekitar 160.000 Kristen dibunuh sejak 1990, mayoritas oleh Muslim di Dunia Ketiga: Timor Timur, Sudan, Mauritania, Nigeria. Socci menunjukkan bahwa fakta bahwa "persekusi global terhdp Kristen ini masih berlangsung dan sebagian besar tidak dipedulikan oleh media massa dan bahkan Kristen di Barat."

Ada 2 proses parallel yg dilewatkan dlm krisis Timur Tengah sekarang ini: kehancuran budaya Kristen di Timur Tengah setelah tekanan Muslim selama 14 abad, dan ketidakpedulian elite Barat yang pasca-Kristen dan Christophobic. Dibawah Mandat Inggris, Palestina secara resmi merupakan negara Kristen, dgn penduduk Bethlehem 90% Kristen. Sekarang, mereka menghilang. Diantara 3 juta Palestina di Tepi Barat, Gaza dan Yerusalem Timur, hanya tinggal kurang dari 50.000 Kristen. DI tahun 2020 nanti, tidak akan ada lagi gereja yg hidup di tanah Kristus.

Glazov: OK. Mari kita bahas buku anda. Anda mengatakan bahwa ancaman Islam terhdp Barat lebih besar dari kapanpun. Bisakah anda jelaskan? Dan apakah ini berarti bahwa kita akan kalah dlm perang melawan terror ini?

Trifkovic: Jelas kita akan kalah. Saya tidak meragukan ini. Setelah Stalingrad, Jerman tinggal tunggu keruntuhannya. Setelah Moskow, Napoleon juga hancur. Dan setelah Gettysburg, Konfederasi AS juga tamat. Kami belum mencapai titik peralihan dlm perang melawan terror ini. Kami perlu strategi pembelaan bukan saja melawan elite jihadis yg kecil tetapi melawan sebuah gerakan Islam yg agresif secara inheren, kuat secara demografis dan kaku secara ideologis - sebuah gerakan yg memiliki proporsi global dan berarti. Diperlukan sebuah gerakan tegas yg sampai sekarang ini belum ada. Kami akan kalah karena kelompok elite kami tidak mau menegaskan siapa musuh kami.

Jaringan Bin Laden mungkin memang dirusak dan terganggu sejak 2001 tetapi iapun tidak dapat bermimpi bahwa 5 tahun kemudian, tujuannya semakin tercapai. Kemenangan kita bukan akan datang dgn penaklukan Mekah, tetapi dgn memutuskan hubungan AS dgn Mekah dan dgn mengesampingkan Mekah dari kebijakan imigrasi baru AS.

Glazov: Anda menunjukkan bahwa tidak ada jalan lain: imigrasi dan kehadiran Muslim di sebuah negara berkaitan langsung dgn negara itu menjadi target terror. Bgm menurut anda solusinya ?

Trifkovic: "Jika kau mengenal musuhmu dan dirimu sendiri, kau tidak perlu mengkhawatirkan hasil seratus pertempuran," kata Sun Tzu. Begitu kita mengenal musuh jihadis kita, kepercayaannya, tokoh panutannya, track-recordnya, jalan otaknya, modus operandi-nya, tujuannya, kita juga akan mengenal kelemahannya, yang jelas banyak, termasuk ketidakmampuannya membangun ekonomi makmur atau famili yg berfungsi atau masyarakat yg harmonis. Namun masalah utamanya adalah: mereka yg menyusun kebijakan dan pendapat umum menolak diagnose kami. Karena miskin prinsip itu, elite kami sendiri menganggap jihadis bisa diatasi dgn mengobati hal2 diluar Islam itu sendiri.

Hasilnya adalah berbagai macam "obat" yg sama saja dgn menyembuhkan leukemia dng minyak zaitun. Kami dianjurkan agar membantu kesengsaraan ekonomi dan politik muslim dgn menyebarkan demokrasi dan pasar bebas di dunia muslim, kita perlu meningkatkan investasi dlm diplomasi. Kami malah disuruh agar lebih toleran lagi, lebih inklusif lagi, tidak boleh membeda2kan, agar minoritas Muslim tidak merasa dikesampingkan. Ini harus dihentikan.

Semua penduduk AS yg mendapatkan kewarganegaraan AS tetapi tetap mengkotbahkan jihad dan Shariah – harus dicabut kewarganegaraannya dan deportasi. Amerika tidak mengerti bahwa kalau seorang Muslim bersumpah pada konstitusi AS, ini berarti ia telah murtad, karena ia telah mengakui hukum manusia diatas hukum Shariah. Shariah, bagi Muslim bukan hanya tambahan yg bisa hidup berdampingan dgn hukum sekuler ; Shariah itu bagi mereka adalah segala2nya, satu2nya hukum yg benar dan satu2nya dasar kewajiban mereka. Seorang Muslim sejati tidak terikat pada hukum buatan manusia manapun. Bahkan sebuah pemerintahan yg dipilih oleh rakyat, dan bukan oleh Allah, adalah TIDAK SAH. Di mata muslim sejati, Amerika = tidak sah.

Memang banyak Muslim sejati mengambil sumpah setia pada konstitusi AS. Ini karena mereka mempraktekkan TAQQIYA, seni membohongi musuh (non-Muslim), selagi Muslim masih lemah. Cara membohong ini disahkan sendiri oleh nabi mereka, Muhamadm guna men-destabilisasi dan merusak masyarakat non-Muslim dan mempersiapkan diri bagi Jihad. Banyak juga Muslim KTP. Tetapi setiap saat mereka dapat menemukan kembali identitas Muslim mereka, dan konsekwensi akan sangat pahit bagi kita semua. Anda jangan salah: 1 % Muslim yg tiinggal di AS bertanggung jawab atas 90% kegiatan teroris dan ancaman serius AS sejak 9/11. Pemuda Muslim sejuta kali lebih mungkin mengadakan serangan terror ketimbang seorang Episcopalian, Katolik, Kristen Orthodox, Yahudi, Hindu, atau Budhis.

Dan selama Muslim tulen diijinkan memasuki badan2 keamanan, organisasi2 teroris akan tetap mencoba mencari sesama Muslim diantara badan2 keamanan ini. Kehadiran setiap Muslim sejati dlm institusi macam ini adalah risiko bagi negara. Setelah revolusi Rusia, semua komunis asing dijadikan obyek deportasi. Dalam satu malam saja, pd bulan Januari 1920, lebih dari 2,500 orang "radikal asing" ditangkap dalam 33 kota diseluruh negeri dan dideportasi ke Negara asal mereka. Mereka yg mengkotbahkan Jihad and Sharia, khususnya harus didepak dgn cara itu.

Glazov: Apalagi resep anda bagi kemenangan ?

Trifkovic: Saya ulangi lagi, kami harus mendefinisikan dan mengerti musuh kami. Apakah teroris Muslim setia atau melanggar prinsip2 Islam ? Jawabannya ada dlm sejarah dan dogma Islam, dan bukan pada mulut orang2 Barat yg pindah ke Islam dan menyembunyikan loyalitas mereka. Rakyat harus diberitahu ttg kitab2 suci Islam, sejarah ttg hubungannya dgn peradaban lain dan sifat pendirinya, Muhamad. Pendidikan macam ini akan membuka jalan utk mengerti motif, ambisi dan metode teroris. Kita perlu tahu apakah terorisme melanggar ajaran Islam yg katanya ‘damai’ dan ‘toleran’ atau memang konsekwensi ideologi Jihad.

Glazov: Banyak Muslim mengatakan pada saya bahwa nabi mereka adalah orang damai. Tapi dalam buku anda, nampaknya tidak. Mengapa kalau begitu banyak Muslim yg tidak baca Quran ? Atau mereka memiliki konsep ‘damai’ yg berbeda ?

Trifkovic: Muslim2 macam ini sama saja dgn para apologis Stalin yg mengatakan bawha perang melawan Finlandia adalah perang "defensif" dan Gulag memang diperlukan atau dibesar2kan, atau kedua2nya. Ya, masalahnya adalah bahwa bagi Muslim, Muhamad adalah sosok keagungan yg tidak ada duanya. Mengerti sifatnya adalah kunci cara pikir Muslim.

Glazov: Anda mengatakan bahwa pada saat Muhamad menikahi Aisha, Aisha hanya berumur 7 dan masih bermain dgn boneka. Dan ia digagahi Muhamad pada usia 9 ! Bgm Muslim bisa menerima ini ? Setiap kali saya menyebut masalah ini dgn Muslim, mereka meluap dgn kemarahan. Bgm menurut anda ?

Trifkovic: Ya. Muslim memang perlu dihadapkan pada PERKOSAAN AISHA, PEMBANTAIAN MASAL, ETHNIC CLEANSING dan GENOCIDE ditangan nabi mereka. Bahkan dalam konteks abad ke 7 Arab-pun kelakuannya dianggap menjijikkan. Menyerang karavan pada bulan suci, membunuh orang dari sesama clan, membantai tahanan, membunuh orang tanpa provokasi, melanggar perjanjian, mengambil sebagian besar hasil jarahan, dan kebutuhan sex yang meluap2. Ini semuanya juga dianggap keterlaluan oleh orang2 pada jamannya itu.

Pada dasarnya, dorongan dan praktek pertumpahan darah Muhamad memang unik dalam sejarah agama2. Perintah Allah utk "membunuh kafir dimanapun kau temukan mereka" bukan perintah plintat-plintut atau basa-basi. Kata "genocide" malah belum ditemukan saat Muhamad menciptakan teorinya ini, "Saat kami memutuskan utk menghancurkan sebuah penduduk, kami akan enghancurkannya secara total” (17:16-17) Orang2 tidak patuh akan "kami hancurkan secara total." (21:11) Bahwa Islam membagi dunia utk selama-lamanya kedalam Darul Islam dan Darul-Harb, yg harus ditaklukkan dgn jihad, adalah warisan yg paling celaka yg ditinggalkan Muhamad dlm sejarah. Jihad hanya akan berakhir saat "keadilan dan kepercayaan kpd Allah" diterapkan dimana-mana (2:193). Dgn ini Muhamad menyatakan tidak sah segala bentuk eksistensi non-Muslim. Muslim mungkin akan mengadakan taktik gencatan senjata, tetapi jihad tidak akan pernah berhenti sampai semua ka